Home / Startpagina
 
 
 
 

 

 PT
NL
FR
EN
Geschiedenis

 




(verslag van Dirk Van Dijck, stichter van de vzw De Diepe Rivieren)

1990: op een vakantiereis in het Amazonegebied van Noord-Brazilië kom ik toevallig in contact met Yanomami-Indianen (één van de grootste stammen daar: 17.000 mensen in Venezuela, 18.000 in Brazilië), ik hoor van politieke misbruiken;

ik besluit het dorp Maturaca aan de Rio Cauaburis (een zijrivier van de Rio Negro, de grootste zijrivier van de Amazone) te helpen door een binnenboordmotor aan te kopen voor het vervoer van hun landbouwproducten (sinaasappels, bananen, maniok e.d.)

1993: met de hulp van de inwoners van Maturaca onderneem ik, met een filmploeg (een productie van De Vereniging van Enthousiasten voor het Reële en Universele), een poging om de hoogste berg van Brazilië, de Pico da Neblina (3014 m), in de jungle op de grens met Venezuela,  te beklimmen
een poging die net niet lukt trouwens
ik leer Simon Lefevere kennen, een Vlaamse ontwikkelingshelper, die me helpt met het vertalen van enkele Yanomami-mythes

1994: samen met mijn vriendin Hilde  Marckx besluit ik Lefevere te helpen met het uitbouwen van een infrastructuur voor een sociaal-economisch project voor de Yanomami aan de Rio Marauiá (ook een bijrivier van de Rio Negro), waar hij werkt

we richten de vzw 'De Diepe Rivieren' ('Os Rios Profundos') op

zijn project was in de eerste plaats gericht op het domesticeren en kweken van capibaras, het grootste knaagdier ter wereld dat qua smaak te vergelijken is met konijn, en waarvan zowel in Venezuela als in het zuiden van Brazilië al grote kwekerijen bestaan        

we verhuizen naar de Rio Marauiá

1995: Simon Lefevere wordt vermoord in Manaus, hoofdstad van de staat Amazonas

we besluiten zijn (ons) project alleen verder te zetten; de basis van het project ligt net onder het Indianenreservaat (niet onbelangrijk, op die manier konden we er namelijk niet worden buitengesmeten door FUNAI, het Ministerie voor Indianenzaken),
op één tot twee uur afstand (afhankelijk van het peil van de rivier) van het stadje (dorp) Santa Isabel do Rio Negro, in het midden van de jungle

we worden geholpen door de gemeente Rumst, Broederlijk Delen en de provincie Antwerpen

1995-2001: er wordt een ruilhandel opgezet met de acht dorpen van de Rio Marauiá (ongeveer 1.500 Yanomami)

vooral cipó (gedroogde lianen, gebruikt in de 'rustieke' meubelindustrie)
maar ook artesanato (ambachtelijk vlechtwerk, manden, korven e.d.)
en landbouwproducten (voor de varkenskwekerij die we ondertussen hadden opgestart)

 
2001: de omzet benadert 25.000 euro jaarlijks, wat in de streek ongezien is
en ook niet graag gezien

onze verblijfsvergunning wordt niet verlengd en we moeten het land uit

2001-2008: de infrastructuur wordt onderhouden

maar de handel in zowel lianen, artesanale en landbouwproducten valt in duigen bij gebrek aan een geschoolde coördinator van het project

in 2003 houdt ook de varkenskwekerij op te bestaan

2009: Anne Ballester, een Frans-Canadese, die ook in 1994 in de streek beginnen werken is als onderwijzeres (binnen het reservaat) en

ondertussen het Yanomami beheerst en onderwijst,
neemt de coördinatie van het project van ons over
met voorlopig een accent op OPLEIDING

in december 2009 is er op het terrein van 'Os Rios Profundos' (een volwaardige Braziliaanse zuster-vzw van 'De Diepe Rivieren') een schooltje gebouwd, annex logies voor de studenten

allemaal heel primitief weliswaar, maar toch

Anne Ballester heeft de laatste 16 jaar in de acht Marauiá-dorpen autochtone onderwijzers gevormd
die op hun beurt moeten worden 'bijgeschoold'
en niet in de eerste plaats op het gebied van alfabetizering
maar vooral op het gebied van een bredere culturele context (een heel moeilijke materie: de Yanomami horen te weten wat hun buiten hun reservaat te wachten staat)
bovendien zouden ontwikkelingshelpers in de streek er  een minimum aan antropologische gegevens moeten meekrijgen over de Yanomami

verder worden er stages voorzien voor de 'agentes de saude' , de inheemse gezondheidswerkers

en tenslotte zou Anne Ballester er verder werken aan enkele hanboeken voor de scholen binnen het reservaat

6 april 2010:  ik vertrek (voor het eerst na een jaar) terug naar Brazilië, om het resultaat van de inspanningen van vorig jaar (het schooltje ) te bekijken en afspraken te maken
er gaat een student van de Brusselse RITS-filmschool mee om een filmverslag te maken

voilà, dat is het zo ongeveer

omdat na 2001 niet meer kon worden gerekend op subsidies
(we woonden er niet meer, we hadden geen lokale partner - de grotere NGO die de verblijfsvergunning weigerde - meer)
heb ik alles proberen te financieren met de inkomsten uit mijn eigen film- en televisiewerk
wat niet altijd zo eenvoudig was

er is nu steun uit Canada en Duitsland
en ik probeer nu ook hier wat op poten te zetten
 
eerste stap: zaterdag 26 juni 2010

op het terrein van Dirk Campstein (Hoek, Boom)
een benefiet-reunie- festival: ARK 30

(klik op foto voor een vergroting)